خیلی آدم چشم‌تنگی‌ام به قول داداش. به حدی که احتمالا نیازه با لیزر تنگی چشمم رو برام برطرف کنن. چند روز پیش با دخترک رفتم پیش دکتر گلستان‌باغ تا ببینم تشخیص ایشون هم مثل دکتر ثریا ست یا نه. که بود. گفت احتمالا تنگی زاویه چشم داری. باید برم عکس بگیرم و اگر تشخیص‌شون درست باشه یه عمل کوچولو مشکل چشم‌تنگی‌ام رو حل می‌کنه.
مطب دکتر گلستان‌باغ خیابون نادری بود و همین باعث شد من بعد از مدتها دوباره پام به این خیابون باز بشه. خیابونی که زمانی پاتوق، محل قرار مدار، مرکز خرید، ساختمان پزشکان و... همه چی اونجا بود.
زمانی که یوسف کوچک بود کلی لباس براش خریده بودم از این خیابون. یا حتی قبل تر. راهنمایی که بودم وقتی هنوز پل رو خراب نکرده بودن، از اون گل‌فروشی زیر پل که گل خشک و اسفنج و سبد چوبی هم می‌فروخت چه قدر چیز میز می‌خریدم. یا وقتی دبیرستانی بودم و با بچه ها میومدیم نادری خرید و گشت زدن. از چهارراه شروع می‌کردیم و می‌رفتیم تا اول نادری. پاساژ قیصریه صدف. یه مغازه بود سر نبش پاساژ که فلاپی می‌فروخت. وقتی می‌رفتیم برای پروژه‌های هنرستان که هیچی ازشون نمی‌فهمیدیم فلاپی بخریم، فکر می‌کردیم بروز ترین آدم‌های قرن هستیم. سال هفتادوهفت که حسین رفیعی هپت هپت هپتادوهپت از زبونش نمی‌افتاد ما درگیر فلاپی دیسک خریدن بودیم تا بگذاریم توی کیس‌های کارگاه کامپیوتر هنرستان خدیجه. آخرش هم هیچی از اون درس‌های سخت حالیمون نشد.
توی یکی از همون روزها که از هنرستان تا نادری پیاده اومده بودیم بالای همون پلی که الان خرابش کردن، دقیقا بالای سقف گل‌فروشی‌ای که الان خرابش کردن، یه جوونی رو می‌خواستن اعدام کنن و من و ایثار هم ایستادیم به تماشا!
چرا واقعا؟ چمون بود؟ کلی زمان برد تا جوون رو بالا کشیدن. خانواده‌ی مقتول رضایت نداده بودن و قصاص انجام شد. همین‌که جسم اون بنده خدا بالای پل دیگه از حرکت ایستاد، ایثار شروع کرد با صدای بلند گریه کردن و داد و بیداد که حالا چی شد؟ حالا اون زنده شد؟ راحت شدین؟!!... و من که دستش رو می‌کشیدم تا از اونجا دورش کنم که کسی فکر نکنه ما از خانواده و کس و کار قاتل هستیم!! :)

چه قدر جوجه خریده بودم از اول نادری. عینک خریده بودم از سان‌اپتیک. طلا از پاساژ مهدی. مانتو از تنگسیری که مانتوهاش رو هیچ جای اهواز پیدا نمی‌کردی. چه قدر چرخ خورده بودم با دوستام لا به لای راهروهای پاساژ کارون...

حالا سال به سال اگر کار خیلی ضروری داشته باشم ممکنه برم خیابون نادری. اغلب خریدهام رو اینترنتی انجام میدم. مطب اکثر دکترها از نادری رفته کیانپارس. دوستام اون دوستای قدیمی اهل چرخیدن توی پاساژها نیستن. حودم هم نیستم. قرارهامون شده صبحانه و سینما و تولد بچه ها و دورهمی های هر از گاهی ...

نادری خلوت شده؟ نه اصلا. هر وقت میری شلوغه و جای سوزن انداختن نیست. مردم میرن و میان و خرید می کنن و بچه های دبیرستانی خبر ندارن یه زمانی ما اینجا برای قاتل ها گریه می کردیم و سر خانواده ی مقتول داد می زدیم! :)))

.

رحم الله من یقرا سوره الفاتحه مع الصلوات :) هم برای قاتل و هم مقتول.